بعضی چیزها را نمی‌توان با خواندن فهمید، شاید همه چیز را!

باید حسشان کرد، جرعه جرعه‌شان را با ذره ذره وجود

و این نفهمیدن‌ها را نمی‌توانی پنهان کنی

شاید سکوت بهترین درمانش باشد

هزاری هم که از عشق بنویسی، "گر تو را عشق نیست معذوری"

سیاهه‌هایت گواه نادانیت خواهند شد.

دیریست که دریافته‌ام عشق و یقین دو گوهرند

جایگاهشان را هم می‌دانم

اما دلم صیاد خوبی نیست

دل خوش به ماهیهاییست که از این دریا صید می‌کند

غافل از اینکه سرشتش صیاد گوهر بود نه ماهیگیر

می دانم چه می‌خواهم! کرشمه!

کم کرشمه نیامده است. خوب می‌دانم.

اما کرشمه‌ای می‌خواهم که مرا به رقص بیاورد

و جوشش همتم را جرعه جرعه احساس کنم

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس

که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

تازه گوگل ریدر رو راه انداختم. دم اذان مغرب اومدم بهش یه سر بزنم دیدم برفستان و سیمیا هر دوشون به روز کردن. موضوع هر دوشون هم یه چیز بود، حنانه!

از مغرب مثلا دارم درس میخونم. اما ذهنم تو یه عوالم دیگه‌اس. از عدم توفیق گرفته تا فراموشی مرگ و کلی چیز دیگه.

به این فکر می‌کردم که اگه

قیمه الانسان بحسن تاثیره علی الناس

(ارزش انسان به نکویی تاثیریست که بر مردم می‌گذارد)

حنانه با این سن کمش خیلی قیمتی بود. انگار خدا با بعضیها پارتی داره. میفرستشون میون آدما تا آدما رو عوض کنن، آخرشم پاک و منزه برشون میگردونه پیش خودش.

به این فکر می‌کردم که توفیق ربطی به وقت آدمها و حتی علاقشون به انجام یه کار نداره. شاید یه جور آمادگی می‌خواد. یه جور لیاقت.

به این فکر می‌کردم که

چقدر سخته دیدن کسانی که می‌دونی نمیمونن

 و

از اون سخت‌تر اینکه فراموش می‌کنی خودتم موندنی نیستی.

به این فکر می‌کردم که …

همت می‌خواد رفتن زیر آبشار خورشید و شستشو دادن روح

اما وقتی خورشید خودش سخاوتمندانه باران نور رو بهت نازل می‌کنه

                                    جفا به خودته اگه بری کنج اتاقت و پنجره‌ها رو ببندی

هر روز عده‌ای می‌آیند و عده‌ای می‌روند

و این سناریوی تکراری آمدن، رفتن و دیگر هیچ را به نمایش می‌گذارند.

به گمانم خدا هم خسته می‌شد

و بساط صحنه را در هم می‌پیچید

اگر نبود طلوع گاهگاه ستارگانی

که ثابت می‌کنند "تبارک الله" را از سر غرور نگفته است.

فکر می‌کنم بتوانم

آبیاری‌ام کن و نورباران

باشد که ستاره‌ام سر از خاک برآرد

باشد که سپیده‌مان بدمد!

"آنچه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند"

۱-      یک نکته مهم که تو این قانون وجود داره و خیلی اوقات به طور کل فراموش می‌شه اینه که این قانون در مورد کلیاته نه جزئیات. ممکنه  شما چیزی رو دوست داشته باشین اما دیگری از اون چیز خوشش نیاد. با یه دید کلی می‌شه در این مورد مطمئن بود که:

"هم ما و هم دیگران دوست داریم به علایقمون برسیم."

۲-      با توجه به "۱" به نظر می‌آد که تو این قانون یه حرف پنهانی وجود داره و اون شناخت دیگران و علایقشونه. از یه دوستی این مطلب رو شنیدم که:

"کمال ایمان شناخت نیاز (خود و دیگران) پیش از بروز و برطرف کردن اونه"

۳-      این golden rule رو ما به عنوان حدیثی از پیامبر می‌شناسیم اما تو مسیحیت، بودیسم و ... هم وجود داره. اگه می‌خواین اطلاعات بیشتری از اون داشته باشین خیلی خوبه یه سری به توضیحش تو ویکیپدیا بزنین. (Highly Recommended)

۴-      این قانون در ادیان دیگه هم وجود داره اما زیاد پیش اومده با مواردی برخورد کردم که یاد این عبارت از امام علی افتادم (که ظاهرا در آخرین روزهای عمرشون فرمودند):

واللّه اللّه في القرآن لا يسبقكم بالعمل به غيركم

خدا را خدا را در توجه به قرآن ; نكند كه ديگران در عمل به آن از شما پيشى گيرند.

یه قانون هست معروف به قانون ۸۰-۲۰ (بیست هشتاد) که تازگیا هم عددش داره تغییر می‌کنه به سمت ۹۰-۱۰ و چه بسا بیشتر. این قانون کاربردهای زیادی داره و به انواع مختلف گفته میشه. یکی از انواعی که به شخصه دوست دارم این که:

-          ۲۰ درصد مردم دنیا سهم ۸۰ درصدی در پیشرفت دنیا دارند.

این قانون به طور کلی به نظرم درسته و فقط باید با اعدادش بازی کرد و مثلا تو همین مورد بالا شاید ۵ و ۹۵ اعداد بهتری باشند تو عصر حاضر.

یه کاربرد از این قانون تو مساله زمان کشف کردم و اون اینه که:

-          درصد کوچکی از کارها هستند که علیرغم کم بودن از لحاظ کمّی بیشترین تاثیر کیفی رو تو زندگی آدما دارن.

اینکه این دسته از کارها چی هستن فرد به فرد متفاوته و درصدهاشم فرق می‌کنه. یه نفر با خوندن یه غزل حافظ انرژی روزانشو تامین می‌کنه، یکی با یه قطعه آهنگ، یکی با بوییدن یک گل، یکی با یه دعا و ...

این اصل تو برنامه‌ریزیهای اخیرم زیاد تاثیر داشته. سعی کردم توجه بیشتری به شناخت این کارها و راه انداختنشون بکنم تا اینکه کارهایی که درصد بیشتری از عمرم صرف اونها میشه بهتر و با کیفیت بیشتری به سرانجام برسن.

ما بی‌تاب

و نیایش بی‌رنگ

از مهرت لبخندی کن

بنشان بر لب ما

باشد که سرودی خیزد

در خورد نیوشیدن تو

.

.

.

باشد که به شوری بشکافیم،

باشد که ببالیم و

            به خورشید تو پپوندیم

این قطعه مال سهراب سپهریه و وقتی با صدای شجریان پدر و پسر خونده بشه ...

پ.ن: داشتم یه کتاب میخوندم که دیدم اسم این اصل رو نوشته (اصل پارتو). دو تا لینک میذارم برای اونایی که میخوان بیشتر بدونن.

توضیح این اصل در ویکیپدیا

توضیحات به زبان فارسی