با شما هستم!

ای سپیدان گِل‌آغشته

تا به کی اینسان هم‌آغوشی؟!

ذوب گردید و روان گردید

وارهید از خود فراموشی

راه اگر سخت است و طاقت‌بُر

جز عبور از آن گریزی نیست

دامن آلوده باید شست!

کی توان گفتن: که "چیزی نیست"؟

آن سپیدیهای دیگر بکر نامانده

همره آن دانه‌های پاک و پراندوه

اندُه دوری ز اصل خویشتن

ذوب گشتند و روان گشتند

راه را هرچند طولانی

از میان دره‌ها و کوهها

جستجو کردند و آن گشتند.

جویها را، نهرها را، رودها را

با هجوم خود فغان کردند

تا کرانه بی‌امان راندند

بحر را از خود

خود، از آن کردند

.

.

.

چندی از این وصل پر شادی گذشت

باز، اما باز هم

بازی همان بازیست

گرمی خورشید غوغا می‌کند

باز هم خورشید

اندر گوش بحر

اینچنین آرام نجوا می‌کند:

"بشنوید ای دختران پاک دریا

بشنوید!

تا به کی در بند نام خویشتن؟!

اندکی بالا و بالاتر روید"

دختران پاک دریا بی‌خبر

با امید آنکه معراج است این

گرم گشتند و صعود آغاز شد

لیک می‌دانم و می‌دانی که باز

ابتدای یک هم‌آغوشی است این

آه، آری آن ره عشق بلند

با شکوهی دیدنی آغاز شد!